حـــرف هـاييــــ از جــنســ عشـــقــ

مـــــادر مـــــن
غـــم هاســت

مهدوگـهواره من
ماتــم هاســـت

روح من عصيان زده
وطوفانــي است

آسمان نـــــگهم
بارانيــــــست

غم به اندازه سنگيني
عـــالم دارم

غم من صحراهاست
افق تيره او ناپيداست

ديـــگر از اين پـــس
منـــم وتـنــــهايي

و به تنهايـــي خود
منتظر معجزه اي غوغايي

مي گريزم به جهاني که
مــــرا ناپـــيداست

شايد آن نيز فقط يک
رويـــاســـت

« کـلـبـــــــه ی »
« تنهـــــــــایی »
« مــــــــــــــن »
« ایـنجــــاست »
............................
فکــر می کــردم
در قلب تــ ـــو
محکومم به حبــس ابد !!
به یکبــاره جــا خــوردم …
وقـــتی
زندان بان برســـرم فریاد زد:
هــی..
تــو
آزادی!
.
و صـــدای گامهای غریبه ای که به سلـــول من می آمـــد